Image

Mona Keijzer blikte tevreden terug op haar eigen woonministerschap. “Ik las eigenlijk: ‘Complimenten Mona, goed gedaan. We gaan ermee door’”, citeerde het FD toen bekend werd dat de nieuwe coalitie aardig wat van haar beleid voortzet.
Ik kan die zelfvleierij lastig verkroppen. Keijzer had namelijk maling aan dak- en thuisloosheid. Meermaals liet ze verstek gaan bij Kamerdebatten over het onderwerp. Als ze er op aandringen van de Kamer toch bij was, overheerste desinteresse. Ze zag dakloosheid als een bijzaak, die zogenaamd afleidde van het ‘echte werk’, van huizen bouwen. 

Sterker nog: Keijzer werkte oplossingen actief tegen. Een wetswijziging die moet regelen dat dakloze gezinnen met minderjarige kinderen voorrang krijgen op een woning, traineerde ze eindeloos. Een goede afloop is nog steeds niet zeker. Ander beleid van haar, zoals het weer toestaan van tijdelijke huurcontracten voor arbeidsmigranten en het weren van statushouders uit sociale huur, werkt dak- en thuisloosheid zelfs direct in de hand.

Op straat hadden ze vooral last van de minister, hoor ik als ik twee mensen die zich elke dag inzetten in de strijd tegen dak- en thuisloosheid vraag naar hun ervaringen. “Eigenlijk heeft ze ons vooral belemmerd. Waar De Jonge mondeling nog de verantwoordelijkheid nam, nam Keijzer drie stappen terug”, zegt mensenrechtenjurist en codirecteur van Straatconsulaat Jan de Vries. 
Willem van Sermondt, adviseur bij Housing First Nederland: “Mona Keijzer was geen bondgenoot in de strijd tegen dakloosheid. Voor het oplossen van dakloosheid moeten we een mammoettanker keren, en Keijzer is daarbij op geen enkele manier behulpzaam geweest.” 

Het bestrijden van dakloosheid is geen bijzaak, maar de ultieme graadmeter voor geslaagd woonbeleid en een geslaagd woonministerschap

Eventuele successen van Keijzer in het versnellen van woningbouw en de regie pakken op de ruimtelijke ordening, wegen hier niet tegenop. Het bestrijden van dakloosheid is geen bijzaak, maar de ultieme graadmeter voor geslaagd woonbeleid en een geslaagd woonministerschap.
Nederland heeft zich gecommitteerd aan verdragen waarin het recht op behoorlijke huisvesting is vastgelegd, met bijbehorende verantwoordelijkheden. Snoeihard werken aan het uitbannen van dakloosheid is geen politieke keuze, maar een mensenrechtelijke plicht. Een minister van volkshuisvesting die dakloosheid maar gedoe vindt en actief tegenwerkt, kan dan ook niet anders dan een dikke onvoldoende krijgen.

Wat mij betreft dan ook geen “we gaan ermee door”, maar de hoogste tijd voor een nieuwe minister van volkshuisvesting die dak- en thuisloosheid en het recht op wonen wél serieus neemt. Het nieuwe hoofdlijnenakkoord stemt vooralsnog weinig hoopvol. Dak- en thuislozen worden daarin slechts éénmaal zijdelings genoemd, waarmee zij weer dreigen af te zakken naar onderaan de prioriteitenlijst.

Ik hoop dat de nieuwe coalitie tot inkeer komt en niet in de voetsporen van Keijzer treedt. Maak het bestrijden van dakloosheid topprioriteit in beleid én bij de verdeling van middelen, en stel de minister van VRO hoofdverantwoordelijk. Want dakloosheid uitbannen in 2030: makkelijk is het niet, maar het kan wél. Aan de slag!