In mei 2001 is een groot aantal Amsterdammers benaderd met een enquête over hun woonsituatie. Het onderzoek Wonen In Amsterdam (WIA) wordt sinds 1995 elke 2 jaar gehouden, en in 2001 is een steekproef getrokken uit een bestand met bijna 80.000 hoofdbewoners. In totaal leverde dat ruim 17.000 ingevulde enquêtes op. De gegevens uit die enquête zijn vervolgens gewogen zodat ze een precieze weergave vormden van de Amsterdamse bevolking. Omdat een zo groot aantal ingevulde enqu_tes is verwerkt en… meer
De eerste resultaten van het onderzoek Wonen in Amsterdam 2001 laten zien dat Amsterdammers hun woonomgeving gemiddeld een 6,9 geven. Bewoners van de Binnenstad, Zuideramstel en Oud-Zuid zijn het meest tevreden over de woonomgeving (hoger dan een 7,5). In Bos en Lommer zijn bewoners het minst tevreden (gemiddeld een 5,4).
Wat vinden Amsterdammers aantrekkelijke buurten? We hebben die vraag laten meelopen in het grootschalige enquête-onderzoek Wonen in Amsterdam. Dat onderzoek wordt elke twee jaar gehouden, afgelopen jaar onder zeventienduizend Amsterdammers. Wij vroegen: “Wat vindt u de aantrekkelijkste buurt van Amsterdam”. Het was een open vraag, dus zonder voorgedrukte hokjes met antwoorden, waardoor de respondenten zelf de omschrijving van hun favoriete buurt moesten geven. Deze vraag is beantwoord door… meer
Ze zijn er nog, gelukkig. Die bewoners die de troep opruimen die anderen laten liggen, een oogje in het zeil houden en boodschappen doen voor de zieke buurvrouw. De ‘leefbaarheid’ van een buurt wordt uiteindelijk bepaald door de mensen die er wonen. Vier bewoners in vier kaders.
De term ‘leefbaarheid’ is sinds de laatste verkiezingen niet meer weg te denken uit de politiek. Maar particuliere ‘onvredegevoelens’ alleen zijn een wat dunne basis voor beleid. Politici en beleidsmakers willen cijfers. Leefbaarheid is al eerder geoperationaliseerd met de begrippen schoon, heel en veilig. In een recent groot onderzoek naar de waardering van de woonomgeving kwam daar de dimensie ‘prettig samenleven’ bij. Wat blijkt? Amsterdammers zijn redelijk tevreden over hun omgeving. Het… meer
De herontwikkeling van de Noordelijke IJ-oever is veruit het grootste project in Amsterdam-Noord. Het valt uiteen in drie deelgebieden: van west naar oost zijn dit het Cornelis Douwesterrein, de NDSM-werf en de Buiksloterham met daarop het Shell-terrein.
Waar ooit een volkstuinencomplex en een bedrijventerrein lagen, moet de komende jaren het stedelijk tuindorp De Bongerd verrijzen met circa 1.600 woningen. Op de zandvlakte langs Zijkanaal I gaan eind 2003 de eerste palen in de grond voor de nieuwe wijk met 30% sociale huurwoningen. Ondanks de hoge woningdichtheid krijgen alle huizen er een eigen tuin, parkeerplaats en voordeur op straatniveau.
“Op de Bres voor de Banne” is de titel van een plan om de versleten naoorlogse woonwijk er weer bovenop te helpen. Het stadsdeel wil er met tien woningcorporaties en andere organisaties zowel sociale als economische en fysieke problemen aanpakken. De geplande sloop van 800 huurwoningen en nieuwbouw van koopwoningen moet de huizenvoorraad diverser maken.
Onder de vlag van het grotestedenbeleid wordt de komende jaren de naoorlogse woonwijk Nieuwendam-Noord aangepakt. Het beheer van de woningen en de openbare ruimte wordt verbeterd, en de relatie met het IJ en het Waterland versterkt. Het plan is de economische en sociale structuur van de wijk te verbeteren en andere woningtypen toe te voegen om het eenzijdige aanbod van portiekflats te doorbreken.
De geplande halte van de Noord-Zuidlijn aan de Johan van Hasseltweg heeft het stadsdeel op het idee gebracht om het gebied rond de kruising met de Nieuwe Leeuwarderweg opnieuw in te richten. Zo moet de Van Hasseltweg worden omgebouwd tot een verlaagde Van Hasseltlaan, die de Van der Pekbuurt en Vogelbuurt aan elkaar smeedt. Aan de zuidkant zijn vijf hoge woonblokken met onderin kantoren, winkels en buurtvoorzieningen gepland.
Het gebied rond het Buikslotermeerplein moet de komende jaren uitgroeien tot het nieuwe stadshart van Noord. Volgens de plannenmakers maakt de Noord/Zuidlijn het mogelijk nieuwe winkelformules (waaronder mogelijk een IKEA) toe te voegen aan het bestaande winkelcentrum; er komen ook meer dan drieduizend woningen bij.
Als Amsterdam-Noord al een minderwaardigheidscomplex had, moet Panorama Noord daar voorgoed een einde aan maken. Noord gaat op de schop. Het stadsdeel groeit, als het aan het stadsdeel ligt, van 90 nu naar 134 duizend inwoners in 2030. Er staan grote nieuwbouw- en stadsvernieuwingsprojecten op stapel, onder meer rond de twee toekomstige metrostations. Deze projecten moeten Noord ‘upgraden’: een gevarieerder bevolkingssamenstelling, meer werkgelegenheid en meer levendigheid. Kritiek op de… meer
In Amsterdam voeren de stadsdelen de regie over de bouwprojecten in hun gebied, behalve als het om ‘grootstedelijke projecten’ gaat. Zoals IJburg. Maar trekken ze dat wel? Volgens wethouder Stadig kampen de veertien stadsdelen met een tekort aan capaciteit en deskundigheid. Ook zwelt de kritiek op de versnippering van het bestuur weer aan. Stadsdeelbestuurders herkennen de problemen, maar schuiven de verwijten van zich af: alsof het bij grootstedelijke projecten zoveel beter gaat! Grote… meer
De Fannius Scholtenbuurt? Oudere bewoners trekken hun wenkbrauwen op. De Staatsliedenbuurt zal je bedoelen! Op die buurt met zijn roerige kraakverleden zijn de deels nog steeds anarchistische bewoners trots. Lage huren, ons kent ons en als het moet massaal in actie. Bijvoorbeeld als het grootkapitaal in de vorm van Albert Heijn een piepkleine vestiging wil uitbreiden. Maar ook anderszins. Zo pakten bewoners zelf overlast van gebruikers en dealers aan. Niet een buurt die het… meer
Jens Roep is een scheefwoner. Een vluchtig rekensommetje leert dat hij zo’n 15 procent van zijn netto-inkomen kwijt is aan huur. En dat voor een circa 65 vierkante meter grote, goed onderhouden etagewoning uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. De woning biedt vrij uitzicht over een pittoreske gracht in het gezellige stadsdeel Oud-West, zou een makelaar nog toevoegen. Roep, beleidsambtenaar bij de gemeente Amsterdam, begrijpt dat het niet de bedoeling kan zijn dat hij met zijn… meer
IJburg moet een ‘wijk zonder scheidslijnen’ worden. Op het opgespoten zand verrijst een wijk met dure vrije kavelbouw, met middenklasse koopwoningen en sociale huur, maar ook met woonruimte voor zo’n beetje iedere speciale doelgroep, waaronder fysiek en geestelijk gehandicapten. De menging van ‘soorten bewoners’ is overigens niet in extremo doorgevoerd. Zelfs binnen een ‘gemengd woonblok’ bevinden de koopwoningen zich veelal aan de ene kant en de sociale huurwoningen aan de andere.
Wie kwam nu als eerste op het idee op de zandplaat IJburg vast een strandje aan te leggen? Bijna iedereen die de afgelopen jaren ook maar iets met de plek te maken heeft gehad, claimt bedenker van het plan te zijn. Feit is dat het heeft gewerkt. En hoe: IJburg is ineens van een winderige zandvlakte tot nieuwste hangplek voor hip en creatief Amsterdam getransformeerd. Waar vóór de zomer hooguit enkele huizen per maand werden verkocht, gingen er daarna elke maand vele tientallen… meer
Wie experimenteert met wat? Na het experiment in het KAN-gebied zijn corporaties en gemeenten driftig aan het experimenteren geslagen met andere vormen van woonruimteverdeling. Overal in het land worden nieuwe modellen uitgeprobeerd die op lokaal niveau vaak op kleine onderdelen van elkaar verschillen. Een overzicht:
Ver-van-mijn-bedshow Burgers meer duidelijkheid geven over wat zij wel en niet aan hun woning mogen vertimmeren. Dat is kort gezegd de achterliggende reden geweest om stadsdelen een eigen welstandsnota te laten schrijven.
In de zomer van 2002 wond Duco Stadig, wethouder Volkshuisvesting en Grondzaken, er in zijn ‘bestuurlijk testament’ woonbotenbeleid geen doekjes om. “Het woonbotenbeleid sleept zich al dertig jaar voort en vastgesteld beleid is in onvoldoende mate uitgevoerd.” De bootbewoners hadden het waarschijnlijk niet beter kunnen formuleren. Al jaren vechten belangenorganisaties als de Landelijke Woonboten Organisatie (LWO) en het Waterig Amsterdams Front (WAF) tegen de “willekeur” en “algehele gekte” die… meer
Gemeente, stadsdelen, corporaties en andere ontwikkelaars kunnen er allemaal over meepraten: jarenlang gesteggel over, om maar wat te noemen, bouwhoogte, milieu-eisen, stoepen, belichting, vierkante meters en – natuurlijk – de bijbehorende residuele grondprijs maakt van bouwprojecten een potje armworstelen waarbij ook de winnaar met pijn blijft zitten. Moet dat echt zo? Of is het mogelijk dit ‘cyclisch onderhandelen’, waarbij partijen bij iedere wijziging opnieuw rond de… meer
Winst maken uit grondexploitatie is ook in Amsterdam niet langer vanzelfsprekend. Behalve de woningschaarste is er dus ook een financiële noodzaak de gebiedsontwikkeling efficiënter aan te pakken. Tekenaars van de dienst Ruimtelijke Ordening (dRO) beginnen dat ook te merken. Hun stedenbouwkundige plannen worden regelmatig als ‘niet haalbaar’ geretourneerd door de rekenaars van het Ontwikkelingsbedrijf (OGA). Die op hun beurt genoeg krijgen van ontwerpen waar geen enkel kostenbewustzijn uit… meer